Naar Ter Apel.

Vandaag vertrok O. naar Ter Apel.

Normaal gesproken is dat een blije dag bij Vluchteling Onder Dak. Als iemand naar Ter Apel afreist om een nieuwe asielaanvraag in te dienen, betekent dat een grote stap vooruit. Na maandenlang werken aan een asielzaak, bewijzen verzamelen, vragen en antwoorden voorbereiden komt dan het moment: Het is tijd om te gaan.

Vandaag voelde helemaal niet blij. Het voelt een beetje alsof we iemand naar de poorten van de hel sturen.

Ter Apel is chaos. Hoe lang zal O. buiten in de rij moeten staan, in de brandende zon in 30+ graden? Waar zal hij slapen?

O. is net geopereerd en heeft een herstelwond waarmee hij heel voorzichtig moet zijn. Hij slikt anti-depressiva/ slaapmedicatie, heeft PTSS en psychische en lichamelijke problemen door de martelingen die hij in land van herkomst onderging.

Maar hij kan niet wachten met de aanvraag. Want het ‘niet tijdig’ doen van een asielaanvraag, kan je tegengeworpen worden.

In Ter Apel kan O. zijn asielaanvraag doen. Hij zal onder de ‘nieuwe wet’ worden afgehandeld – in sneltrein vaart. De bewijslast om zijn asielverhaal te onderbouwen is verzwaard. De rechtshulp die hij daarbij kan krijgen is uitgekleed. Zal hij samenhangend genoeg kunnen verklaren? Welke ’tegenstrijdigheden’ of trauma-gerelateerde gaten in zijn geheugen zal de IND hem tegenwerpen?

Bij een negatieve beslissing komt er geen voornemen, waarop een advocaat normaal gesproken kan reageren, maar een directe afwijzing. Beroep daartegen is mogelijk, maar detentie en gedwongen uitzetting is onder de nieuwe wet gewoon mogelijk terwijl dat beroep nog loopt.

Gisteren ging het Europees Parlement akkoord met 30 maanden detentie van afgewezen asielzoekers in centra in ‘derde landen’. Iemand kan dus 30 maanden (bijna 3 jaar!!!) worden vastgezet in een land waar hij of zij niet vandaan komt en nooit een voet in heeft gezet. Dat geldt ook voor kinderen.

Denk aan een land zoals Uganda, waar een dictator al decennia de scepter zwaait en mensenrechten bij het grofvuil staan. Of in Libië, waar vluchtelingen nu al als slaaf verkocht worden.

Minister van Weel vindt het een puik plan en beweert dat ‘dit het mensensmokkelmodel breekt’. Hoe dan? Daarop geen antwoord natuurlijk.

Het is nu bijna 17.00. Terwijl sommigen van ons hun werkdag afsluiten, anderen op een terrasje zitten of nadenken over het avondeten, klopt O. aan in Ter Apel.

Een van de eerste mensen onder de ‘nieuwe asielwetten’ en ‘Pact Europa’.
Wat hem te wachten staat? We gaan het meemaken.

‘Kan ik je appen, als ik ben aangekomen?’
Ja natuurlijk. Altijd.
Bij ons blijf je altijd welkom.